Bieliczna

Bieliczna (łem. БІЛИЧНА) to jedna z trzech nieistniejących już wsi w naszej części Beskidu Niskiego. Kiedyś były tu 34 gospodarstwa, dwie świątynie i całkiem zwyczajne życie – z sianokosami, śpiewami i dziećmi biegającymi po łąkach. Dziś jest to jedna z najpiękniejszych, choć zupełnie wyludnionych dolin w Beskidzie Niskim — miejsce, gdzie historia spotyka się z ciszą i przyrodą.

Wieś zniknęła po II wojnie światowej. Z dawnego świata ocalała jedynie cerkiew św. Michała Archanioła oraz łemkowski cmentarz — przejmujące ślady dawnej obecności ludzi i ich kultury.

Dziś Bieliczna przyciąga przede wszystkim spokojem i niezwykłą atmosferą. Leży u stóp Lackowej — najwyższego szczytu Beskidu Niskiego — co sprawia, że jest doskonałym punktem startowym na górskie wędrówki. Przy dobrej pogodzie z okolic doliny można nawet dostrzec Tatry, co dodaje temu miejscu wyjątkowego uroku. Przez Bieliczną przebiegają liczne szlaki turystyczne, dlatego często rozpoczyna się tu piesze wyprawy po mniej uczęszczanych zakątkach Beskidu.

Okolica sprzyja także spokojnej obserwacji przyrody — szerokie łąki, lasy i brak zabudowy tworzą idealne warunki do wyciszenia. Nierzadko można zobaczyć pasące się konie i krowy z pobliskiej stadniny, co dodatkowo podkreśla sielski charakter doliny.

Wiosną odbywa się tu symboliczne otwarcie sezonu turystycznego, a jesienią jego uroczyste zakończenie — kameralne spotkania ludzi gór, turystów i miłośników Beskidu Niskiego. To chwile, które dobrze oddają charakter Bielicznej: miejsca spokojnego, refleksyjnego, ale wciąż żywego w pamięci i wędrowniczej tradycji.

To przestrzeń, do której warto zawędrować nie tylko dla widoków, lecz także po to, by spróbować zrozumieć, czym jest utracony dom i jak silnie potrafi trwać w krajobrazie oraz ludzkiej pamięci.